Ferðin í Þórsmörk var auglýst með stuttum fyrirvara, enda hafði fyrri áætlun fokið út af borðinu vegna rigningar. Þrátt fyrir það létu ferðalangar ekki bjóða sér tvisvar.

Lagt var af stað frá Olís við Rauðavatn laugardaginn 6. júní klukkan 10:01 á fimm bílum, fullum af góðum ferðahug, nesti og þeirri rólegu eftirvæntingu sem fylgir því að stefna inn í þessa náttúruparadís sem Þórsmörk er. Haldið var rakleiðis austur á Selfoss þar sem Jón Valgeir beið hópsins og bættist við í för. Þaðan var ekið áfram á Hvolsvöll þar sem gert var stutt stopp áður en leiðin lá inn að fjöllunum.

Á leiðinni hafði rignt lítillega og þegar horft var inn til Þórsmerkur var himinninn heldur drungalegur. Það var þó eins og dalurinn vildi taka vel á móti hópnum, því þegar komið var að Seljalandsfossi tók að stytta upp, þó enn væri dimmt að sjá inn eftir. Þar var létt á lofti í dekkjum, eins og vera ber áður en lagt er í alvöru slóðaakstur, og síðan var haldið áfram inn eftir.

Færið reyndist gott, lítið var í ánum og þegar innar dró fór birtan að brjótast fram milli skýja. Sólin lét sjá sig öðru hvoru og gaf landslaginu nýjan blæ. Ekið var yfir hverja ána á fætur annarri, allar fremur vatnslitlar.

Þegar komið var að Krossá á leið inn í Langadal var spáð í spilin, línan tekin og síðan lagt af stað út í ána. Krossá reyndist þó enginn farartálmi fyrir Roverana, sem skiluðu hópnum örugglega yfir.

Í Langadal var stoppað og nestið tekið fram í blíðskaparveðri. Þar fengu bæði menn og hundar að viðra sig, spjalla, teygja úr sér og njóta samverunnar. Umhverfið skartaði sínu fegursta: grænir ásar, brattar hlíðar, árniður og þetta magnaða Þórsmerkurloft sem gerir jafnvel einfalt nestisstopp að eftirminnilegri stund. Menn nutu veðurblíðunnar, landslagsins og félagsskaparins áður en haldið var af stað á ný.

Eftir dágóða viðveru var ekið til baka yfir Krossá og næst stoppað í Básum. Þar hélt spjallið áfram, að sjálfsögðu mest um Land Rovera, ferðalög, leiðir, bíla og næstu mögulegu ævintýri. Það er eitthvað sérstakt við slíkar stundir; bílarnir standa hlið við hlið, kaffibollar á lofti og samtölin rata alltaf aftur að ferðagleðinni.

Að lokum var haldið heim á leið. Áður en komið var að Seljalandsfossi var stoppað til að dæla aftur í dekkin og þar með lauk formlegri dagskrá ferðarinnar. Eftir það hélt hver til síns heima, örugglega aðeins ríkari af góðum minningum, fersku lofti og enn einni skemmtilegri ferð í safnið.

Texti: Árni Árnason

Myndir: Bjarni Sigurðsson og Árni Árnason